Kanunların uygulanabilirliğini sağlamak ve idarî sorumluluğu belirlemek üzere metinlerin sonunda yer alan “yürütme maddesi”, köklü bir anayasal teamül olarak varlığını sürdürmektedir. Bu çalışma, vergi hukuku özelinde yürütme maddesinin işlevini ve 2018 yılında geçilen Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sistemi sonrasındaki hukukî dönüşümünü incelemektedir. Çalışmada, vergi kanunlarında yer alan ve yürütme yetkisini “Bakanlar Kurulu” veya “Maliye Bakanı”na veren mülga ifadelerin, çıkarılan yetki kanunu ve bazı kanun hükmünde kararnameler çerçevesinde “Cumhurbaşkanı”na devredilmiş sayıldığının altı çizilmektedir. Ancak bu çalışma, 6183 sayılı Kanun gibi bazı kanunlarda geçen “İcra Vekilleri Heyeti” ibaresine ilişkin mevzuatta açık bir atıf eksikliği bulunduğunu tespit etmekte; hukuki belirlilik ilkesi gereği 698 sayılı KHK’da bu ibarenin de açıkça yer alması gerektiğini savunmaktadır. Ayrıca çalışmada, yürütme yetkisinin anayasal olarak Cumhurbaşkanında toplanmasına rağmen, 1 sayılı Cumhurbaşkanlığı Kararnamesi ile Hazine ve Maliye Bakanlığına genel yetki devri yapıldığı vurgulanmıştır. Bu bağlamda ilgili bakanlığın ikincil mevzuat (tebliğ, yönetmelik) çıkarma yetkisini haiz olduğu ve fakat bu yetkinin Cumhurbaşkanının hiyerarşik denetimine ve yerindelik incelemesine tabi tabiidir. Ancak bu yetki açıkça geri alınmadıkça kanunların uygulanmasına dönük genel tebliğ veya yönetmelik gibi temel düzenleyici işlemlerin Cumhurbaşkanı tarafından çıkarılmaması gerektiği düşünülmektedir.
The ‘enforcement clause,’ situated at the end of legislative texts to ensure the enforceability of laws and determine administrative responsibility, persists as a deep-rooted constitutional convention. This study examines the function of the enforcement clause specifically within the context of tax law and its legal transformation following the transition to the Presidential Government System in 2018. The study underscores that defunct expressions in tax laws granting executive authority to the ‘Council of Ministers’ or the ‘Minister of Finance’ are deemed transferred to the ‘President’ within the framework of the enacted enabling law and certain decree laws. However, this study identifies a lack of explicit reference in the legislation regarding the phrase ‘Council of Executive Ministers’ (İcra Vekilleri Heyeti) found in certain statutes, such as Law No. 6183; it argues that, pursuant to the principle of legal certainty, this phrase should have been explicitly included in Decree Law No. 698. Furthermore, the study emphasizes that although executive authority is constitutionally concentrated in the President, a general delegation of authority was made to the Ministry of Treasury and Finance via Presidential Decree No. 1. In this context, while the relevant ministry possesses the authority to issue secondary legislation (communiqués, regulations), this authority is subject to the hierarchical supervision and expediency review of the President. Nevertheless, it is posited that unless this delegated authority is explicitly revoked, fundamental regulatory acts regarding the implementation of laws, such as general communiqués or regulations, should not be issued by the President.